ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΗΡΘΕ… ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΦΕΥΓΕΙ!

Απόγευμα Κυριακής έξω από το Ζάππειο. Δεν είναι μια συνηθισμένη μέρα. Είναι τα εγκαίνια του 39ου Φεστιβάλ Βιβλίου. Μόνο που φέτος σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει γιορτή. Οι 100 απολυμένοι των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα καλωσορίζουν τους επισκέπτες με πανό και συνθήματα. Κι αυτό είναι μόνο η αρχή.

Της Βίκυ Σάρζη

Η πρώτη φορά που επισκέφτηκα έκθεση βιβλίου πρέπει να ήταν τουλάχιστον 20 χρόνια πριν. Στο Πεδίον του Άρεως. Με θυμάμαι να ανυπομονώ να τελειώσει ο Αύγουστος για να έρθει η στιγμή που θα περιπλανιόμουν στον μαγικό κόσμο του βιβλίου. Στα φώτα και στην ατελείωτη διαδρομή από το αναψυκτήριο του Οικονομίδη μέχρι το άγαλμα του Κωνσταντίνου και μετά πάλι πίσω. Γιορτή όχι αστεία. Κι οι μέρες και το χαρτζηλίκι δεν έφταναν ποτέ.

Μεγαλώνοντας η αίσθηση παρέμενε η ίδια. Το περιεχόμενο των βιβλίων άλλαζε απλώς. Κάθε φορά που άκουγα για έκθεση ξυπνούσαν οι ίδιες χαρούμενες μνήμες. Με τον ίδιο ενθουσιασμό ξεκίνησα να δω το 39ο Φεστιβάλ Βιβλίου. Όμως φέτος κάτι έχει αλλάξει…

Θέλω να κάνω την πρώτη αναγνωστική βόλτα. Να δω σε ποια περίπτερα βρίσκονται οι εκδοτικοί οίκοι που με ενδιαφέρουν. Να κοιτάξω τους βιβλιόφιλους αυτής της πόλης γύρω μου. Να περπατήσω και να ξεχαστώ στη μυρωδιά των βιβλίων. Και πριν καν το καταλάβω τα περίπτερα της έκθεσης έχουν τελειώσει. Είναι ίσως η πιο μικρή έκθεση βιβλίου που έχω δει ποτέ. Μόλις 130 περίπτερα.

Η όλη εικόνα είναι απογοητευτική. Γύρω μου κυκλοφορούν οικογένειες με μωρά στα καροτσάκια, φτιασιδωμένες γκόμενες και wanna be διανοούμενοι. Όλοι σταματάνε στα περίπτερα και κάνουν το γνωστό χαζό ξεφύλλισμα. Κάποιος θα έπρεπε να τους έχει ενημερώσει ότι ένα βιβλίο δεν διαλέγεται ούτε από το εξώφυλλο ούτε από σκόρπιες φράσεις που θα διαβάσεις σε πέντε τυχαίες σελίδες. Κι όλα αυτά υπό την υπόκρουση των συνθημάτων των απολυμένων: «Για τ’ αφεντικά είναι νόμος της φύσης: πρώτα το ξεζούμισμα, μετά οι απολύσεις».

Η εικόνα είναι κάτι παραπάνω από μίζερη. Έξω από το Μέγαρο έχει στηθεί μια μικρή εξέδρα και 50 καθίσματα για να μιλήσει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εκδότών Βιβλίων κι ο Δήμαρχος της Αθήνας. Όλα φαίνονται υπερβολικά σε ένα φεστιβάλ που φαίνεται να είναι σκιά του εαυτού του. Η απουσία εκπροσώπου του υπουργείου Πολιτισμού «φωνάζει». Και να σκεφτεί κανείς ότι το φεστιβάλ πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του.

Ο πρόεδρος του συνδέσμου αποδίδει το μέγεθος της έκθεσης στην υπάρχουσα κρίση. Δεν έχει άδικο, όταν δεν έχεις λεφτά να πληρώσεις το προσωπικό σου, το τελευταίο πράγμα που μάλλον σε νοιάζει είναι να εμφανιστείς με ένα περίπτερο. Ο Δήμαρχος Νικήτας Κακλαμάνης μιλάει για την παρουσίαση του λευκώματος «Αθήναι». Κι οι απολυμένοι ως φόντο προσπαθούν να κατοχυρώσουν τα δικαιώματά τους. Όλοι δείχνουν την κατανόησή τους. Στην πράξη όμως δε γίνεται τίποτα.

Ξαναγυρνάω στην έκθεση σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αλλάξω την αρχική μου εντύπωση. Οι «αυλικοί» με σπρώχνουν για να βρεθούν δίπλα στον Δήμαρχο και στον τέως υπουργό Πολιτισμού Πέτρο Τατούλη. Καταφέρνω να ισορροπήσω και περιφέρομαι ξανά στο φτωχό σκηνικό του φεστιβάλ.

Δεν βλέπω ούτε έναν άνθρωπο να κρατάει ένα βιβλίο. Φαίνεται θλιβερό. Για την ακρίβεια είναι. Σφιγμένα πρόσωπα και χέρια στις τσέπες. Μόνο φεστιβάλ δεν θυμίζει το όλο σκηνικό. Ή πιο σωστά θυμίζει…φεστιβάλ της μιζέριας.

Δημοσιεύτηκε στη FAQ, 9-15 Σεπτεμβρίου 2010

This entry was posted in Σχετικά άρθρα ΜΜΕ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s